به فارسی حنا و در كتب سنتی و به عربی حنا، الهناء رقون و رقان گویند و گل آن را فاغیه می نامند.

حنا گیاهی درختچه‌ای و با ارتفاع تا 7 متری می‌باشد. برگ‌های این درختچه، ساده، بیضی، نوک تیز و به طول تا 3 و به عرض تا 1 سانتی متر هستند. این برگ‌ها به طور متقابل بر روی ساقه قرار می‌گیرند.

گل‌های حنا سفید یا مایل به گلی کوچک و به صورت مجتمع خوشه مانند، با ظاهری زیبا بر روی ساقه قرار دارند.درختچه‌ی جوان بدون خار، ولی درختچه‌های مسن، دارای خار هستند.قسمت مورد استفاده‌ی حنا برگ آن است.

درختچه حنا باید آبیاری شود و از طریق قلمه و ریشه جوش و كاشت در اوایل بهار تكثیر می شود.
تكثیر آن از طریق كاشت بذر آن نیز انجام می شود. برداشت برگهای آن كه محصول مستعمل آن است در هر سال 3 ـ 2 مرتبه در طول مدت از اواسط تابستان تا اواسط پاییز انجام می گیرد. برگهای حنا خشك شده و به صورت گرد درآمده و به بازار عرضه می شود.
در برگهای حنا گلوكوزید و ماده رنگی و هنوتانیك اسید وجود دارد. ماده رنگی آن به نام لاوسون مشابه با 2 ـ هایدروكسی، آلفا، نافتوكینون است.
طبق بررسی های دیگری گزارش شده كه در برگهای آن یك ماده اوكسی، نافتوكنیون به نام لاوسن وجود دارد. این ماده دارای خاصیت آنتی بیوتیك می باشد. گلهای آن معروف است كه خواب آور عمیق است.
اسانس روغنی كه از گلهای آن گرفته می شود دارای آلفا، یونون و بتا. یونون است كه بتا. یونون جزء اعظم آن را تشكیل می دهد.
در هند و چین از برگهای آن برای معالجه جذام، یرقان، شوره سر استفاده می شود.دم كرده برگهای حنا را مانند چای به زنها در موقع وضع حمل می دهند. جوشانده ریشه آن مدر است و برای نرم كردن سینه و برونشیت نافع است.حنا برای رفع عرق بدبوی پا بسیار موثر است.
از ساییده برگ آن كه در بازار حنا گفته می شود برای رنگ كردن مو استفاده می شود و جزء قابل ملاحظه ای از مواد رنگ كردن مو تجارتی می باشد.

درختچه‌ حنا در مناطق جنوبی ایران از جمله اطراف بندرعباس و بوشهر، استان سیستان و بلوچستان (اطراف چابهار)، استان کرمان (کرمان، بم و نرماشیر)، استان خوزستان (اطراف اهواز) و یزد رویش دارد.در استان یزد کارگاههای مختلفی هستند که بنا بر سنت دیرینه یزد به حنا سابی و فراوری این گیاه به عرضه آن در کشور و جهان می پردازند.از شما دعوت می شود این مستند که به صورت افکتیو تولید شده است را تماشا بفرمایید.