از نظر علم روان‌شناسي «سخاوت روح» يکي از ويژگي‌هاي مثبت روحي – رواني و رفتاري است که تقريبا در همه افراد- با اندکي تفاوت در ميزان آن- وجود دارد. اما در برخي افراد اين ويژگي رفتاري اجازه يا فرصت بروز و ظهور پيدا نمي‌کند و همين ناتواني ، آنها را به فردي خسيس(اسكروچ) تبديل مي‌کند. خساست در شيوه خرج و پس‌انداز کردن، رفتارهاي فردي و اجتماعي، ناتواني در برقراري ارتباط با ديگران، گوشه‌گيري، امتناع از حضور در جمع، توجه بيش از حد به رفتارهاي ديگران و بررسي رفتارهاي آنها به قصد انتقاد و ... مشاهده مي‌شود. آنها حتي در ابراز احساسات هم خساست مي‌کنند! به اين مثال توجه کنيد؛ مدير مؤسسه‌اي از اينكه کارمندان‌اش به خوبي کار مي‌کنند، آگاه است اما خساست او اجازه نمي‌دهد تا با پاداش مالي يا حداقل تشويق زباني از همکاران‌اش تشكر و تقدير كند.در واقع «سخاوت» به صورت بالقوه در اين فرد وجود دارد چون متوجه تلاش کارمندانش مي‌شود ولي خسيس بودن او مانع از آن مي‌شود که سخاوتمندي‌اش را نشان بدهد. اين نمونه يکي از هزاران نمونه ناتواني در برقراري ارتباط با ديگران به دليل خساست است.مرد قصه ما بقدی خسیس است که مشکلات عدیده ای را برای همسرو خانواده اش فراهم می آورد و موجب دلخوری آنها می شود.