رونق تولید ملی | یک‌شنبه، ۲۸ مهر ۱۳۹۸
نمایش محتوای تولیدات ویژه

بافنده نابینا

Loading the player...

از كودكي زيلو بافي مي كردم، اين كار را از استاداني آموختم كه اكنون نامشان در ميان زيلو بافان ميبد به فراموشي رفته است.

با حضور ذهن، با دستانم، با جدا گذاشتن رنگ ها، با قوه بويايي ام می بافم.

اكبر زارعي متولد سال 41  و زاده شهرستان میبد است. او 8 ساعت در روز را در كارگاهش به سر مي برد. كار او تعطيلي نمي شناسد.

اكبر نابينا، بو كردن رنگ ها را مربوط به گذشته مي داند. او مي گويد: چندي است كه نخ ها بي بو شده اند و ديگر نمي توانم از طريق قوه بويايي ام آنها را تشخيص بدهم. شب ها هم كار مي كنم، شب ها آرامش بيشتري دارم، رنگ ها را كپي مي كنم و درون ماسوله مي گذارم. بعد از اين همه سال با رنگ ها دوست شده ام.

از چگونگي بينايي اش مي گويد: «در بچگي كم بينا بودم، هنگامي كه ازدواج كردم تنها جلوي پايم را مي ديدم، اكنون 20 سال است كه ديگر جلوي پايم را نديدم.» 4 فرزند دارد كه 2 پسر و 2 دختر هستند، همه فرزندانش متأهل هستند و درگير روزمرگي. بزرگترين زيلويي كه بافته است 16 متر داشته.. اكنون مشغول بافت يك زيلو براي مصلاي تهران است. چندين زيلو هم براي بيت رهبري بافته است. زيلوهاي نوشته دار برايش ارزشمند تر هستند. مي گويد: « با نوشتن، كار بافت دشوارتر مي شود ولي زيلوي نوشته دار را ترجيح مي دهم. زيلوهاي تكي كه مي بافم به سفارش رهگذراني است كه بيشتر از شمال و جنوب كشور مي آيند.

مي گويد: «به گفته پيامبر اكرم كسي كه كار مي كند تا خرج خانواده اش را تأمين كند، ثوابش به اندازه جهاد در راه خدا است. از اين رو من هم كار مي كنم و تاكنون كار ديگري را ترجيح نداده ام. البته كار ديگري از عهده ام بر نمي آيد و به همين دليل است كه زيلو بافي را دوست مي دارم و اين كار را ادامه مي دهم.

به گفته حاجي اكبر، زيلو بافان كهنه كار ميبدي، بافت زيلو را به تنهايي به سرانجام مي رسانند و به طور طبيعي، فرزندانشان وارد اين كار نمي شوند، او هم از آن دست كهنه كاراني است كه به تنهايي زيلوهايش را بافته است.

این تولید ویژه گزارشی کوتاه از این نابینای هنرمند میبدی می باشد.


 

 

رای شما
میانگین (0 آرا)
The average rating is 0.0 stars out of 5.