« بازگشت

شب هاي احيا

 

مردم خرانق نيز عقيده دارند كه موقع خواندن دعا و قرآن، اگر قرآن از سر كسي بيافتد، در آن سال مي ميرد؛ يا كساني كه نماز صد ركعتي مي خوانند، اگر در وسط نماز چرتشان بگيرد، آن سال، سال آخر عمرشان خواهد بود. همچنين معتقدند كسي كه بعد از ماه رمضان بميرد آمرزيده و عبادتش به درگاه خداوند مقبول شده است.

اهالي طزرجان (11) ۞ هم بر اين باورند كه مقدرات و سرنوشت هركس در شب بيست و سوم رقم مي خورد و آنان كه سال آخر عمرشان را مي گذرانند بر طومار گناهانشان خط كشيده مي شود. بنا به همين اعتقاد، برخي افراد، شب بيست و سوم پس از مراسم احياء، دست راست خود را جلوي صورت مي گيرند، اگر سايه پنج انگشت خود را بر ديوار ديدند، معتقدند تا رمضان سال بعد زنده خواهند ماند و اگر سايه يكي از انگشتان را نديدند، تا سال ديگر مي ميرند. همچنين در شب هاي احيا، دعاي جوشن كبير خوانده مي شود و زماني كه به جمله "الغوث، الغوث، خلصنا من النار يا رب" رسيدند، بر ريسماني كه قبلاً آماده شده، مي دمند و آن را گره مي زنند و بدين ترتيب صد گره به ريسمان زده مي شود و اعتقاد دارند كه هرگاه در زمان مرگ اين ريسمان را بر گردن اندازند يا دور كفن خود ببندند از آتش جهنم در امان خواهند بود. همچنين براي شفاي بيماران، با خواندن همان جمله و دميدن آن به شيريني و خوراندن آن به بيمار، طلب بهبودي و شفاي مريض را مسألت مي كنند. در روز شهادت حضرت علي -ع- نيز در حسينيه شاه ولي تفت، مراسم نخل گرداني برگزار مي شود.