رونق تولید ملی | شنبه، ۲۷ مهر ۱۳۹۸
نمایش محتوای تولیدات ویژه

ماهی کپور

Loading the player...

دانلود

ماهی کپور

ماهی کپور با نام علمی:Cyprinus carpioاین ماهی از خانواده ای که دارای ۲ جفت سبیلک، ودندان‌های حلقی با فرمول ۳٫۱.۱-۱٫۱.۳ یا ۳٫۲.۱-۱٫۲.۳ می‌باشد. کپور معمولی فلس‌هایی درشت و باله پشتی ممتدی دارد. تعداد فلس‌های خط جانبی در این ماهی ۳۲-۳۰ عدد می‌باشد. دهان آن کشویی بوده و قابل بیرون زدن است. کپور معمولی در حوضه‌های دریای خزر، رودخانه تجن و تمام حوضه‌های آبریز ایران پراکنش دارد. حداکثر طول در این ماهی ۱۵۰ و میانگین ۳۸ سانتی متر است. بدن این ماهی تا حدی دراز است و طول ۳ برابر ارتفاع می‌باشد. سر ماهی بزرگ و پوزه کند است. باله مخرجی کوتاهی دارد. در باله پشتی ۳ تا ۴ خار سخت و ۱۵(۱۶) تا ۲۱(۲۲) شعاع نرم و شاخه شاخه وجود دارد. در باله مخرجی نیز ۳ خار سخت و ۵ یا ۶ شعاع نرم شاخه شاخه دیده می‌شود.

 

این ماهی همه چیز خوار بوده و از موجودات ریز بستر آب، کرم‌ها، سخت‌پوستان، نوزاد حشرات و حتی فضولات حیوانی و گیاهی، لاشه حیوانات، تخم ماهیان و حتی نوزادان خود را مصرف می‌کنند.

 

در دمای کمتر از ۷ درجه سانتی‌گراد به صورت دسته جمعی به خواب زمستانی فرو می‌روند. در آب شیرین به سر برده و آب‌های گرم، آرام و پوشیده از گیاه را دوست دارد.

 

در میان کپور ماهیان می‌توان ۴ نوع آن را بر حسب قرار گرفتن فلس‌ها بر روی بدن از یکدیگر تشخیص داد: ۱)کپور فلس‌دار: که دارای بدنی کاملاً پوشیده از فلس است. ۲) کپور آئینه‌ای: که دارای فلس‌های آئینه‌ای شکل و نا مرتب است. ۳)کپور فلس یک ردیفی: که دارای یک ردیف فلس در امتداد خط جانبی بوده و همگی آنها به یک اندازه‌اند. ۴) کپور چرمی یا برهنه: که فاقد فلس و یا دارای تعداد کمی فلس است. عمر این ماهی تا 45-50 سال گزارش شده و نمونه های از آن تا 30 کیلوگرم وزن می توانند داشته باشند

 

گونه‌های پرورش‌داده‌شده و رنگارنگ به نام کپور گلگون (کوی) معروفند.

برخی از جنس‌ها و گونه‌هایی که در ایران یافت می‌شوند:جنس : Carassius گونه: C.auratus نام محلی: سیم کپور - نام فارسی: کاراس

جنس: Abramis گونه: A.brama orientalis نام محلی: سیم برگ - نام فارسی: سیم

جنس: Aspius گونه: A.aspius نام محلی: ماش - نام فارسی: ماش‌ماهی

جنس: Barbus گونه: B.mursa نام محلی: قره بالیخ - نام فارسی: باربوس

جنس: Varicorhinus گونه: V.Dapoeta نام محلی: زردپر

جنس: Cyprinus گونه: C.carpio نام محلی: کپور - نام فارسی: کپور معمولی

جنس: Ctenopharyngoden گونه: C.idella نام فارسی: کپور علفخوار (آمور)

جنس : Hypophthalmichthys گونه: H.molitrix نام محلی: آزاد - نام فارسی: کپور نقره‌ای (فیتوفاگ)

جنس : Aristiehthys گونه: A.nobilis نام محلی: سرگنده - نام فارسی: سرگنده

خوراک اصلی این ماهی موجوداتی است که در کف استخر زندگی می‌کنند مثل لارو و حشرات، کرمها. علاوه بر این از غذای دستی و کمکی هم از قبیل گندم، جو، سبوس گندم، آرد گندم، پودر ماهی، سبوس برنج، تفاله گوجه‌فرنگی، کنجاله سویا، تخم پنبه و باقی‌مانده سفره غذایی استفاده می‌کنند.

پرورش ماهی از نزدیک ۱۴۰۰ سال پیش از میلاد از کشور چین آغاز شد و در ایران  اغلب در استانهای جنوبی کشور (مانند خوزستان) این ماهی پرورش داده می شود.

The common carp (Cyprinus carpio) is a widespread freshwater fish of eutrophic waters in lakes and large rivers in Europe and Asia.[2][3] The wild populations are considered vulnerable to extinction, but the species has also been domesticated and introduced into environments worldwide, and is often considered a very destructive invasive species,[2] being included in the List of the world's 100 worst invasive species. It gives its name to the carp family: Cyprinidae

The common carp is native to Asia, and has been introduced to every part of the world with the exception of the Middle East and the poles. The original common carp was found in the inland delta of the Danube River about 2000 years ago, and was torpedo-shaped and golden-yellow in colour. It had two pairs of barbels and a mesh-like scale pattern. Although this fish was initially kept as an exploited captive, it was later maintained in large, specially built ponds by the Romans in south-central Europe (verified by the discovery of common carp remains in excavated settlements in the Danube delta area). As aquaculture became a profitable branch of agriculture, efforts were made to farm the animals, and the culture systems soon included spawning and growing ponds.[9] The common carp's native range also extends to the Black Sea, Caspian Sea and Aral Sea.

 

Both European and Asian subspecies have been domesticated. In Europe, domestication of carp as food fish was spread by monks between the 13th and 16th centuries. The wild forms of carp had reached the delta of the Rhine in the 12th century already, probably also with some human help. Variants that have arisen with domestication include the mirror carp, with large, mirror-like scales (linear mirror – scaleless except for a row of large scales that run along the lateral line; originating in Germany), the leather carp (virtually unscaled except near dorsal fin), and the fully scaled carp.

 

رای شما
میانگین (0 آرا)
The average rating is 0.0 stars out of 5.