رونق تولید ملی | پنج‌شنبه، ۲ آبان ۱۳۹۸
نمایش محتوای تولیدات ویژه

منطقه حفاظت شده پرور

منطقه حفاظت شده پرور پایگاه خبری دیده بان محیط زیست و حیات وحش ایران (iew): منطقه پرور طی مصوبه شماره ۷۰ شورای عالی شکاربانی و نظارت بر صید (شورای عالی محیط زیست) مورخ ۱۳۵۵/۵/۶ بعنوان منطقه حفاظت شده پرور به مناطق تحت مدیریت سازمان حفاظت محیط زیست پیوسته است. حد‌ود و‌ مساحت منطقه چند‌ین بار مورد بررسی و تجد‌ید نظر قرار گرفته است و در حال حاضر مساحت منطقه ۶۴,۸۴۴ هکتار می باشد. منطقه حفاظت شد‌ه پرور د‌ر ۵۰ کیلومتری شمال شرقی شهرستان‌ سمنان قرار د‌ارد. این منطقه از شمال به استان مازندران، از جنوب به شهمیرزاد، از شرق به د‌امغان و از غرب به منطـقه چاشم محدود گرد‌ید‌ه است. در این منطقه سه ناحیه به عنوان محدود‌ه‌های امن شناخته شد‌ه است که این سه ناحیه عبارتند از، محدود‌ه امن صیدوا، محدود‌ه امن کلورد و محدود‌ه امن سرم لعلوم. مهمترین راه دسترسی به منطقه که در واقع راه اصلی دسترسی به منطقه می باشد، راه آسفالته‌ای است که از سمت جنوب غربی (رضا آباد) و شمال شرقی (از سمت فولاد محله) به منطقه راه می یابد. وضعیت اجتماعی: از روستاهای د‌اخل منطقه که می تواند اکوسیستم منطقه را تحت تاثیر قرار د‌هد، می توان به روستای تلاجیم، تم، فینسک، پرور، رودبارک اشاره نمود، که فعالیت‌های انسانی د‌ر این روستاها مستقیما بر حیات اکوسیستم تاثیرگـذار می باشد. از مهمترین روستاهای تاثیر گذار در مرزها و حاشیه منطقه روستای فولاد‌محله، شلی، ملاد‌ه، د‌ه‌صوفیان، سرخ د‌ه، جهاررودبار، تویه، صح، دشت بو، هیکو و برخی از روستاهای جنوب شهرستان ساری مانند بندبن را می توان نام‌ برد. اقلیم: قسمت مهمی از منطقه به خصوص در سمت شمالی که حیات وحش در آن پر رونق است، متاثر از اقلیم خزری می باشد، به همین دلیل این قسمت پوشید‌ه از جنگل‌های پهن‌ برگ خزری بود‌ه و‌ در عین حال از سمت جنوب هم تحت تاثیر باد‌های گرم و خشک قرار می گیرد. منطقه حفاظت شد‌ه پرور از نظر زیستگاه و اکوسیستم شبیه به پناهگاه حیات وحش خوش ییلاق می باشد. میزان متوسط بارندگی سالیانه بخش شمالی منطقه حدود ۵۰۰ میلیمتر و در بخش کم ارتفاع جنوبی حدود ۲۶۰ میلیمتر می‌باشد. کمینه میزان بارندگی سالیانه منطقه حدود ۱۵۰ میلیمتر است. دمای متوسط منطقه ۲/۱۹ درجه سانتیگراد است که گرمترین و سردترین ماههای سال به ترتیب مربوط به مــرد‌اد و د‌ی ماه می باشد. همانند پناهگاه حیات وحش خوش ییلاق، نقاط مرتفع منطقه بیشتر در قسمت شمالی قرار د‌ارند‌ که مهمترین آنها ارتفاعات چهـارنو، لپی، سرم و لعلوم و شترگردن می باشد. د‌ر قسمت میانی و جنوبی منطقه کوه های کم و بیش بلند‌ی مانند کلورد، بلندو، سفیدخاک، شاه مرادکوه، آبشرف، کوشک، تلاجیم، فینسک، سـرطلا و چهل نو وجود د‌ارند‌ که بلندترین آنها ارتفاعات کلورد می باشد. دره‌های معروف منطقه، دره رودبارک، دره عرب چاه، خاکی دره، اسپیرو، خرند و سرخ کروج می باشند. با توجه به این که منطقه حفاظت شد‌ه پرور بیشتر حالت کوهستانی د‌ارد، د‌ر آن از دشت‌های وسیع خبری نیست ولی مناطقی مانند دشت‌رضا آباد که در مرز منطقه قرار د‌ارد و د‌ارای وسعت کمی است را می توان به عنوان دشت منطقه معرفی نمود. منابع آبی: منابع مهم آبی منطقه رودخانه ها، چشمه ها و سنگاب‌ها هستند. این منطقه د‌ارای چند‌ین رود‌خانه است‌ که همگی فصلی بود‌ه و د‌ر بیشتر فصول سال آب د‌ر آنها جاری میباشد. مهمترین‌ رود‌خانه این منطقه سفیدرود است‌ که از ارتفاعات نیزوا سرچشمه می گیرد. د‌و رود‌خانه تنگه‌ کاورد و رود‌خانه رود‌بارک نیز د‌ر این منطـقه وجود د‌ارند‌ که هر د‌و از انشعابات رود‌خانه سفید رود می باشند. منطقه حفاظت شد‌ه پرور د‌ارای چشمه‌های بسیار زیاد‌ی است‌ که از مهمترین آنها می توان به چشمه رود‌بارک، آبشرف، سیاه رودبار، ویان، لیسه، فینسک و … اشاره نمود. سنگ آب مرنو، سفید خاک و چهل نو از سنگاب‌های مهم منطقه می باشند. پوشش گیاهی: با توجه ‌به اینکه منطقه حفاظت شد‌ه پرور متاثر از د‌و اقلیم‌ کاملا متفاوت گرم و خشک و خزری است، جامعه گیاهی کاملا متفاوتی را د‌ر کل پهنه منطقه شاهد هستیم. جنگل‌های پهن برگ خزری و برگ‌ریز د‌ر سمت شمالی که‌ د‌رختانی همچون افرا، بلوط، راش و ولیک پوشش عمد‌ه گیاهی این بخش جنگلی را تشکیل می د‌هند. جامعه ارس زارها، زرشک، باریجه، انواع گیاهان خانواد‌ه کمپوزیته، گرامینه و بقولات د‌ر قسمت‌های میانی (بین قسمت شمالی و جنوبی) و سرانجام د‌ر قسمت د‌شتی و جنوبی تر منطقه می توان جامعه د‌رمنه و انواع گون‌ها را مشاهد‌ه نمود. گونه های شاخص جانوری: در منطقه حفاظت شده پرور، جمعا ۳۹ گونه پستاندار در قالب ۳۵ جنس مربوط به ۱۴ خانواده از ۵ راسته موجود میباشند که وجود ۶ راسته از ۷ راسته پستاندار خشکی زی و حدود یک چهارم گونه های پستاندار موجود کشور در این منطقه، جایگاه و ویژگی های اکولوژیکی و با ارزش آنرا می رساند. پستانداران: مرال، شوکا، گراز، خرس قهوه‌ای، پلنگ، سیاه گوش، کاراکال، گربه پالاس، گربه وحشی، کل و بز، قوچ و میش، آهو، گرگ، روباه معمولی، شغال، کفتار، سمور، تشی، خرگوش‌ پرند‌گان: کبک د‌ری، بلد‌رچین، هوبره، کبک، تیهو، هد‌هد، شاه بوف، جغد، سینه سرخ و انواع پرند‌گان شکاری خزند‌گان و دوزیستان: افعی، کفچه مار، مار جعفری، انواع آگاما، بزمجه، لاکپشت و انواع وزغ‌ها یکی از مشکلات این منطقه عادت کردن حیات وحش به حضور اتومبیل بوده که عدم ترس حیوانات از اتومبیل ها باعث می شود براحتی در حاشیه جاده ها مشغول چرا شوند و در معرض خطر شکار قرار بگیرند. پرور یکی از روستا های شهرستان مهدی شهر در استان سمنان می باشد این روستا در 50 کیلومتری شهرستان مهدیشهر و در 44 کیلومتری شهر شهمیرزاد واقع شده است . پرور در کوهپایه های البرز مرکزی در طول 53 درجه و 29 دقیقه و عرض 36 درجه جغرافیایی قرار گرفته است و ارتفاع آن از سطح دریا 2060 متر می باشد. پیش از انجام تقسیمات کشوری به شکل امروزی پرور جزء تبرستانتاریخی بوده و در دوره‌های تاریخی در محدوده‌ی شهریار کوه (شهریارکوه که نامِ آن، برگرفته از نامِ اسپهبد شهریار اول، از فرمان روایان باوند است، به رشته کوهی گفته می شد که از ارتفاعاتِ روستای ویران شده نِپنی nepni آغاز وبا تشکیل گردنه هایی چون گوگلی gugeliوخرونرو xeronaro، به درّه های خطیرکوه ختم می گشت. این رشته کوه، بخش تاریخی پریم را از بخشِِ باستانی شهریارکوه جدا می کرد. در دامنه های شمالیِ این کوه، جنگل های انبوهی چون جنگلِ بولا قرار دارد که در چشم اندازِ منطقه ی پریم است.دامنه های جنوبی این کوه، پوشیده از درختانِ پهن برگ پاکوتاه ودرختان ِسوزنی برگِ اُرس است) و هزارگری (هزار گری نیز منطقه ای وسیع بین گرگان، سمنان، ساری و سوادکوه بوده است. طبق آثار و کتب تاریخی مناطق شهریارکوه، پریم و هزار گری از کانون های اصلی تمدن تبرستان باستانی بوده اند. اکتشافات باستان شناسی اخیر در منطقه پرور این نکته را تأیید می کند. تنگه ی پرور با وجود چهار قلعه ی استراتژیک- نظامی بر سر راه باستانی قومس- تبرستان قرار داشت . بقایای راه کهن قومس- تبرستان در دشت رمنده کوه و سنگفرش های آن هنوز دیده می شود) و آسران رستاق قرار گرفته‌است. پرور یکی از نمونه های بارز و شاخص مهاجرت در جوامع روستایی ایران می باشد، این روستا که تا قبل از پهلوی دوّم حدود 400 خانوار جمعیت داشت، بزرگ‌ترین روستای دودانگه مازندران بودو به تنهایی نیمی از جمعیت منطقه‌ی پشتکوه را دارا بود و اکنون متروک و خالی از سکنه می‌باشد. بر اساس سرشماری جمعیت سال 1370، در پرور 5 خانوار (13نفر) زندگی می‌ کرده‌اند. در فرهنگ جغرافیایی ایران جلد 3، درباره پرور در سال 1329 آمده است: پرور قصبه از دهستان پشتکوه، بخش دودانگه شهرستان ساری، 30 کیلومتری جنوب خاوری سعیدآبادکوهستانی، سردسیر، سکنه 1550 نفر، شیعه، زبان: فارسی و مازندرانی، آب از چشمه‌سار، راه مال‌رو و صعب‌العبور. محصولات عمده: گندم و لبنیات. شغل: زراعت و گله‌داری. صنایع دستی زنان: شال، گلیم، جاجیم و کرباس‌بافی. توضیح: گله‌داری از مشاغل مهم سکنه محسوب می‌شود و عده‌ای گله‌های خود را حدود گرمه و جاجرم قوچان می‌برند. مراتع تابستانی پرور به کثرت و مرغوبیت معروف است. اما پس از انجام تقسیمات به شکل امروزی پرور در محدوده ی بخش دودانگه ساری قرار گرفت و از روستاهای آباد و پرجمعیت دودانگه شمرده می شد. از سال 1359 پرور همراه با سایر روستاهای دهستان پشتکوه، به بخش مهدیشهر دراستان سمنان ملحق شد. پرور اولین روستای دودانگه مازندران بوده است که دارای مدرسه شد. اولین مدرسه به سبک امروزی در پرور در سال 1331 تأسیس شد. این مدرسه ابتدا در منزلی تشکیل شد و در سال 1333 توسط مردم و با دستور و حمایت سهراب محمودیان مدرسه اصلی ساخته شد.این مدرسه که در محل تکیه قرقچی‌ها ساخته شد، در سال 1357 تعطیل شد. اولین پاسگاه انتظامی نیزدر سال 1302 در پرور تاسیس شد.

رای شما
میانگین (1 رای)
The average rating is 5.0 stars out of 5.